®Afstand wordt pas een netwerk wanneer mensen de ruimtes tussen bestemmingen steeds opnieuw kunnen overbruggen.
UNESCO's registratie van de Perzische karavanserais documenteert een breed netwerk van gebouwen langs verschillende routes, klimaten en stedelijke omstandigheden. Hun architectuur varieert, en juist dat is belangrijk: infrastructuur moet reageren op de plek waar zij staat en op wat reizigers daar nodig hebben.
Een karavanserai kon een pauze in een moeilijke reis maken — een plek voor beschutting, eten, water, dieren, goederen en voorbereiding op de volgende etappe. Het bekende beeld van een binnenplaats is daarom maar één visuele ingang tot een groter logistiek systeem.
Klimaat telt. De toestand van wegen telt. Of een stop vlak bij een stad of op een blootgestelde route ligt, telt. Iedere karavanserai reduceren tot één vast gebouwtype haalt juist het probleem weg dat het gebouw voor reizigers hielp oplossen.
Designgeschiedenis wordt bruikbaarder wanneer vorm aan functie en omgeving wordt gekoppeld. Muren, ingangen, circulatie en beschermde binnenruimte zijn niet alleen esthetische kenmerken; ze helpen beweging herhaalbaar maken.
Voor World of MATAGI is dit architectuur als faciliterende infrastructuur. Het gebouw is interessant vanwege wat het mogelijk maakt tussen de plekken die normaal meer aandacht krijgen.