Een herhaalde cirkel kan verder reizen dan het rijk waarin een bepaalde versie ervan belangrijk werd.
Rondellen met parelranden zijn gedocumenteerd in Sasanidisch textiel, vaak rond dieren of andere beeldtaal. Museumcollecties bewaren ook latere textielen die verwante cirkelstructuren over een veel groter gebied herinneren of aanpassen.
Die continuïteit is visueel aantrekkelijk, maar creëert een valkuil. Een vergelijkbaar rondel bewijst niet dat een object Sasanidisch is, en een ronde omlijsting alleen kan niet vaststellen waar textiel is gemaakt. Datering, materiaal, techniek, vindgeschiedenis en vergelijkbare objecten blijven nodig.
Het is bruikbaarder om het rondel te zien als migrerende structuur. Het kader kan blijven bestaan terwijl het beeld erin verandert. Productie verplaatst. Betekenissen verschuiven. Latere makers kunnen een visuele grammatica lenen zonder de oorspronkelijke politieke context te reproduceren.
Voor MATAGI biedt dit een gedisciplineerde manier om patronen te bestuderen. In plaats van één motief te nemen en er een vaste oorsprong aan toe te kennen, kunnen we iedere verschijning documenteren en vervolgens vragen welke relaties daadwerkelijk te onderbouwen zijn.
De visuele overeenkomst wordt zo het begin van een pad door de geschiedenis en niet de conclusie.
®